woensdag 31 oktober 2012

Helewie

Al even geleden dat er nog iets voor de verkleedkoffer werd gemaakt. Halloween ging hier de vorige jaren nog vrijwel onopgemerkt voorbij - buiten enkele griezelfiguren aan de voordeur dan - maar dit jaar zaten we er middenin.

"Volgende vrijdag mag uw kleuter als griezelfiguur verkleed naar school komen" stond er twee weken geleden in het schriftje. En maandag een aanvulling: "donderdag ook".
Ah ja mama, want we vieren 'Helewie'

Aan de slag dus! Met een duidelijke deadline én het voornemen om niets te gaan kopen en volledig gebruik te maken van wat ik in huis heb. Een uitgebreide prospectie via pinterest later stond het vast: onze Lukas zou een vleermuis worden.

Op mijn pinterestbord 'project verkleedkoffer' was dan ook een opmerkelijke toename van vleermuiskostuums en - maskers te merken... Voor het pak ging ik voor deze handleiding.
Een oud t-shirt met driekwartmouwen van mezelf en een rest zwarte tricot volstonden om onze jongen van een paar vleermuisvleugels te voorzien.


Griezelkostuum of niet, dat venteke blijft er superschattig uitzien...

Voor het masker gebruikte ik uiteindelijk geen van de voorbeelden op pinterest. Ik tekende zelf een vleermuizensilhouet, borduurde er een gezichtje op en maakte het vast op een maskertje.


Ik maakte dit in vilt, net niet stevig genoeg zo blijkt, want na dag 1 kwam het masker al gehavend terug naar huis... De vleugels die hielden het wel twee dagen uit, en zullen nog wel vaker bovengehaald worden!

En ook dit stond voor het eerst verplicht op ons programma:


De suggestie om van het binnenste van de pompoen soep te maken werd enthousiast onthaald, want naar eigen zeggen had de zoon nooit eerder pompoensoep gegeten uit een pompoen, alleen nog maar uit een doos... zucht... (nvdr: zo erg is het hier heus niet, wij maken hier ook verse soep, ook van pompoenen)

Het heeft in ieder geval gesmaakt, die pompoe-hoe-hoe-nsoep!

zondag 21 oktober 2012

Eéntje op verzoek, voor Mr S.

"Lieveke, je zou eens iets voor mij moeten maken als je wilt" zei hij deze week "en als het kan ook vrij snel..."

Hij dat is Mr S., Stefan, mijne man. Op het moment dat ik mijn naaimachien vanonder het stof haalde, maakte hij weer tijd en plaats voor deze vriend:


Aanvankelijk was het een xylofoon, maar die werd enige tijd geleden ingeruild voor deze vibrafoon. En daar wordt nu dagelijks flink op geoefend. Met de hulp van een aantal boeken, en met online begeleiding. Er is regelmatig "huiswerk", en dan post hij een opgenomen oefening om daar feedback op te krijgen.

En het gaat goed hoor! Maar wat heeft die opdracht daar nu mee te maken? En die discman van op de foto??

Awel, de laatste uitdaging was om een stukje in te spelen, dat dan in loop te zetten en daar dan bovenop een tweede lijn te spelen. En om volledig op die eerste lijn te kunnen focussen, wou hij die graag afspelen op de discman. Maar die moest dan aan zijne riem kunnen hangen... En of ik dan zo geen zakske kon maken daarvoor?

Ah ja, dat moest lukken! Dit was niet de eerste opdracht, maar wel de eerste die werd uitgevoerd... Ik ben ook nog aan het nadenken over een verpakking voor de stokken. En ik dacht eerst aan een uitvergrote potloodrol, maar dat komt niet goed, want zo 8 stokken samen, dat ziet er een beetje uit als een boeket, dus vanboven veel breder dan vanonder. Wordt nog vervolgd, maar als jullie ideeën hebben, dan luister ik hoor...

Of hij een voorkeur voor een stofke had? "Gewoon, iets wat ge hebt liggen".
Ik dus aan de slag met een jongensstofje en een stukje groene gabardine. En ik tekende zelf een 'patroontje'. Sluiting met velcro, een lus om het zakje rond de riem te hangen, en ik dacht zelfs aan een opening in de zijkant voor de aansluiting van de koptelefoon.



Bijzonder snel klaar, en ik bijzonder trots, maar de tegenpartij bleek kritisch... Prototype 1 werd afgevoerd wegens te nipt afgemeten. Het paste wel hoor, maar eens in het zakje, geraakte de discman er niet zomaar op 1-2-3 weer uit, en dat is wel nodig.

Een tweede poging dus. Iets ruimer graag. Ik bedacht dat ik misschien beter een bodem en zijkanten kon toevoegen.

En zo iets had ik toch ergens zien staan onlangs?! Ah ja, de speurneuzentas uit 'Zo Geknipt', dat is zowat het model dat ik nodig had... Ik maakte een sterk vereenvoudigde versie, en veranderde de lussen achteraan door ééntje op rond de riem te hangen met velcro.





Deze keer gebruikte ik de overschot van een Jacobbroek-in-wording en een oud hemd, en ik liet de borstzak op de flap zitten, dan kunnen daar de oortjes in weggeborgen worden.

En in gebruik ziet dat er zo uit:


Het gevoel voor ritme blijkt trouwens in de familie te zitten...


donderdag 18 oktober 2012

Here's Lucy!

Kennen jullie Lucy? Neen? Ik leerde haar hier kennen en zag daar meteen twee stofjes uit mijn stoffenkast bij. En mijn dochter!

Ik kocht een tijdje geleden enkele patronen bij Shwin&Shwin. Deze tuniek is het eerste dat ik ook effectief maakte.



De Lucy tunic is een eenvoudig model, maar een tofke. Eéntje voor stoere meisjes. Ik gebruikte een felrood katoentje met geel-blauwe stipjes dat ik bij haar kocht, gecombineerd met turkoois linnen van het stoffenspektakel dat ik al eerder hier en hier gebruikte. Nu is het zo goed als op...

De gele knopen vond ik bij Veritas.

De dochter overhalen om ermee op de foto te gaan, was iets lastiger. De eerste reactie was vlakaf "niks van, ik wil een boekentas!". Ja, mijn Janne zegt "niks van", en ook "ik denk het niet"... En ze is helemaal klaar om naar school te gaan, en herinnert mij dus dagelijks aan wat mij nog te doen staat... (Ik maak er snel werk van, eerst nog een andere opdracht...)

Uiteindelijk is ze wel gezwicht. Wegens niet al te best licht en een beetje moekes, ziet ze er niet op haar stoerst uit... maar bij deze toch: Janne mét Lucy:



woensdag 3 oktober 2012

In de plooi

Wat was dat hier allemaal gisteren? Eerst zo lang niets laten zien / horen, en dan zo'n beetje van mijn oren komen maken. Het zijn geen manieren, ik weet het...

Het is dat het druk is tegenwoordig. Niets bijzonders, gewoon de "gewone" drukte des levens. Druk op het werk - dat ligt aan de tijd van het jaar, en druk met terug naar school en bijna naar school gaande kinders. En de eerste zieken zijn ook al gevallen. Ik was zelf twee weken terug al even out, en nu heeft de zoon het goed te pakken...

Komt daar nog bij dat ik mijn lat nogal hoog leg. Ik kan heel veel relativeren, maar niet voor mezelf... En dan maak je het voor jezelf nog drukker hé...

En dan vergeet een mens al eens vanalles... vergeten te bloggen over hoe we met het Mechels Naaikranske recykleerden, vergeten foto's maken van wat ik vorige week nog maakte (als wekelijkse pin zelfs!). En nu is het al onderweg naar een nieuwe eigenaar.

En als je dan zoals gisteren eindelijk jezelf eens de tijd gunt om eens door te werken, en je naaimachine werkt niet mee, tja, dan schrijf je de frustratie "even" van je af... En het heeft geholpen hoor!

Vanmiddag mocht de Bernina uit de hoek, en heb ik haar eens goed gesoigneerd. Stof verwijderd, alles opnieuw ingeregen, en ze liep weer als nieuw!
Tijd om die nieuwe rok af te maken.

Een nieuwe rok volgens een patroontje uit de Burda van maart 2009. Onlangs afgevoerd uit de bibliotheek uit mijn kinderjaren en door een opmerkzame bibliothecaris opzijgehouden. Want mijn dochter kan daar misschien nog iets mee doen? Dank u vake!

Er stonden een aantal toffe patronen in, ook nog voor een mannenhemd. En een rok met stolpplooien, drie voor- en drie achteraan. En zakken met heuppas. Dat was een nieuwe uitdaging voor mij, en ik bedacht dat een paspelke langs de zakopening niet zou misstaan. We zochten dus een paspel bij de stof. En keken daarna, na het knippen der patroondelen, ook eens naar de werkbeschrijving. Slik...Het Burdas is een bijzonder taaltje zo bij momenten. Gelukkig stond er verderop in het boekske een workshop over hetzelfde, met veel tekeningen.


Ziezo! Het is een wat arbeidsintensiever rokje, door de zakken met heuppas en de plooien, maar dat vind ik er ook wel leuk aan. Zo lezen, kijken, eens iets proberen, en uiteindelijk zien dat alles in de juiste plooi valt.

Ik ben er blij mee!

En om positief af te sluiten, er is nog wel meer waar ik blij mee ben hoor!
Zo ben ik blij met de nieuwe regeling op het werk waardoor ik woensdagnamiddag vrij ben voor mijn kinderen. En met de zoon die zich supergoed in zijn vel voelt in de nieuwe klas. En met diezelfde zoon die gisteren zowaar zijn eerste 10 meter helemaal alleen fietste. En ik kan zo ook nog wel even doorgaan hoor!

dinsdag 2 oktober 2012

ze was goed bezig...

Mijn Bernina. Ze was goed op weg om mijn humeur weer op een aanvaardbaar peil te krijgen. Eindelijk had ik mezelf nog eens wat tijd achter het naaimachien gegeven. Want dat schoot er de laatste tijd nogal eens bij in.

Vanavond moest ik mijn hoofd leegmaken, en daar wil die Bernina wel eens bij helpen.

We waren goed bezig, en bijna klaar ook. Bijna een rokje rijker. En toen kreeg ze kuren... en is ze in den hoek gevlogen. Tot morgen, of zo.

Poeh!