van leentje

Mijn Bernina. Ze was goed op weg om mijn humeur weer op een aanvaardbaar peil te krijgen. Eindelijk had ik mezelf nog eens wat tijd achter het naaimachien gegeven. Want dat schoot er de laatste tijd nogal eens bij in. Vanavond moest ik mijn hoofd leegmaken, en daar wil die Bernina wel eens bij helpen. We waren goed bezig, en bijna klaar ook. Bijna een rokje rijker. En toen kreeg ze kuren... en is ze in den hoek gevlogen. Tot morgen, of zo. Poeh!

Mag ik u voorstellen: mijn Bernina! De Bernina en ik, we go way back... Om helemaal correct te zijn, de Bernina was er al toen er van mij nog geen sprake was... Mijn moeke haalde haar in huis om de allereerste gordijntjes voor de kinderkamer van mijn broer te stikken. Ergens in 1976 was dat... Bernina werd een trouwe huisgenote, en ik herinner me nog goed dat ons moeke daar vaak op aan het werk was. En hoe plezant het was om in een boekske iets aan te wijzen - zo van "dat wil ik ook" - en dat enkele dagen later van het naaimachien getoverd te zien worden. Want ja, ons moeke moest wel kunnen toveren om dat allemaal gedaan te krijgen! Het bleek aanstekelijk, al gauw was ik in het bezit van een mini-roze naamachien, en "toverde" ik met de hulp van de mama (mijn moeke dus hé) poppenkleertjes te voorschijn. Het roze machien dat is er niet meer, maar kijk eens wat ze thuis nooit hebben weggedaan... Er zit zelfs ook een volledig handgenaaid exemplaar tussen (het ju...