van leentje

ja hoor! Mijn zusje - onze Lukas zijn tante en meter Marijke - trekt de wijde wereld in. Lukas vond het ok, maar alleen als tante Marijke hem kaartjes zou sturen vanuit al die verre landen. En het feit dat de eerste bestemming Marokko was, dat was voor hem ook dik in orde! "Dan heb ik een tante in Marokko zoals in het liedje..." Marokko is intussen al achter de rug. tante Marij is ook even weer in het land. Wij vonden vorige week ook tijd om de kaartjes een plekje te geven in Lukas zijn kamer. Ik begon aan een vlaggen- en kaartjeslijn die verder zal aangroeien naarmate de reis vordert. Voor de vlag gebruikte ik vilt. Ik zag hier in blogland al meerdere prachtige vlaggenlijnen de revue passeren, maar de meest directe inspiratie voor de mijne, vond ik hier (bedankt Kim!). Ik stikte de vlag tussen een dubbelgevouwen biaislint, en plakte dan om de 15cm een miniknijpertje voor de kaartjes vast. Dat geeft dit resultaat. En we hebben nog veel plaats over! Het vilt v...

De sjaal was donderdag af. Het feest was zaterdag. Vrijdag maakte ik deze muts om het cadeautje compleet te maken: Patroon: Turtle Dove muts uit Ottobre 6/2009 Stof: Annamarieke , fleece dekentje en restjes uit de stoffenbak En verder... Geniet nog van de eindejaarsfeesten, samen met iedereen die je lief is. Warme wensen!

Morgen is het alweer zes jaar geleden. Een paar uurtjes voor het kerstfeest bij mijn ouders belde mijn broer. Of ik meter wilde worden van hun eerste spruit die een paar maanden later zou geboren worden. Natuurlijk wou ik dat! En sindsdien mag ik elke kerst op zoek naar de beste cadeautjes voor mijn nichtje Hanne. Dit jaar moest daar ook een zelfgemaakt cadeautje bij zijn vond ik. Op haar lijstje stond een warme sjaal, dat moest me wel lukken... Breien of haken vond ik te riskant, ik heb hier een behoorlijke voorraad half afgewerkt brei- en haakwerk liggen. Maar met een schoon katoentje aan de ene kant en een warm fleeceke aan de andere kant, dat zag ik helemaal zitten. Het katoenen stofje bestelde ik bij Annamarieke , fleece had ik nog liggen. Het grootste struikelblok bleek de tijd te zijn. Die tikte voort, alsmaar dichter richting deadline... Gisterenavond heb ik me eraan gezet, het was een geval van nu-of-nooit (of in het slechtste geval nu-of-ge-kunt-morgen-nog-naar-de-wink...

Het is hier stillekes geweest deze week. Dat komt omdat het er in 't echt nogal hectisch aan toeging bij momenten. Na de komst van de Sint en de daarbijhorende opwinding, zijn we hier één voor één ziek gevallen. En gelukkig alweer aan de beterhand! Tijdens één van onze winkeltochten van de afgelopen weken kocht ik in de tweedehandswinkel een trui in donkergroen nicky-velours. Ik zag daar wel potentieel in (los van het feit dat de zoon, de dochter en ikzelf er probleemloos samen in pasten), en voor een paar eurookes nam ik hem mee naar huis. Samen met een bommakleed - in diolen! - een roestbruine floeren broek en een rok in groene visgraat-tweed. Allemaal te recykleren... Hier viel ik als een blok voor dit Heidi & Finn-patroon . De trui werd ontmanteld. Dit is wat ervan overblijft: En dit is het resultaat: Het lint vond ik in de Veritas. Ik stikte het niet vast in de zijnaden zoals in het patroon wordt uitgelegd. In de plaats daarvan stikte ik twee lussen mee met de z...

Er werd hier de voorbije dagen al flink geoefend, en woensdag kwam de Sint ook al eens op bezoek op mijn werk. En dat was niet alleen spannend omwille van de Sint, maar evenzeer omwille van de treinreis ernaartoe... Dit weekend was het dan "echt" zo ver. Een paar dagen voor de officiële verjaardag vande Goedheiligman weliswaar, maar onze ochtendrush kan de komst van de Sint op een 6-december-midden-in-de-week niet aan... Het begin al op zaterdag met "wek de sint" . De Sint logeert hier in Mechelen in de Sint-Romboutstoren, en mag elk jaar door een massa kinderen wakkergemaakt worden. Vorig jaar kreeg elk kind daarvoor een toeter. Die waren er deze keer niet bij. Wat wel hielp was een geweldige drumband en dit fantastische majorettenkorps . En het tandengeklapper van de dappere aanwezige kinderen en hun al even dappere als uitgeregende ouders zal ook wel geholpen hebben... Maar koud of niet, natgeregend of niet, de zoon straalde, en dat werkte op zijn minst har...

En ja, ook een serieuze korrel zout... Zaterdag legde ik mijn werk aan de kant, zondag schreef ik het van me af. En gisteren pikte ik de draad weer op, met de hulp van dit trio: Van links naar rechts ziet u: de gloednieuwe tweelingnaald, de overlockvoet en de borduurvoet van mijn Bernina. En ja hoor, de neplocksteek van mijn machien - mij hier aangeraden - bleek een geweldige ontdekking. Het dubbel stiksel bleek langs de hals toch niet zo geslaagd als ik eerst dacht, dus dat heb ik een tweede keer losgetornd. Om de zoom af te werken, leek het me wel aangewezen... Ik dus blij dat ik een nieuwe tweelingnaald gehaald had, en daar gingen we... Vlotjes, iets te... (denk hier een ritmisch doeke-doeke-doeke bij, met in de achtergrond een aanzwellend onheilspellend muziekje - ook die korrel zout komt hier van pas, ik weet het...) Met de eindmeet in zicht werd ik een tikje onoplettend, en toen... toen ging de naald dwars door mijn wijsvinger heen! Net langs de nagel naar binnen, en l...

Bij gebrek aan recent werk - en omdat herfst mij blijkbaar een tikje nostalgisch maakt - iets uit de hele oude doos. Onlangs kwam ik bij het uitpakken van een paar dozen, deze tegen: Ergens tijdens mijn lagereschoolcarrière heb ik deze helemaal zelf gemaakt. En ik was daar toen zo fier op, dat ik hem nooit heb weggedaan. Het blijft ook een leuk idee, misschien maak ik nog wel een paar updates. Een opgevuld washandje, onderaan dichtgenaaid, een strikje en een vilten gezichtje. Meer moet dat niet zijn... Gerecykleerd avant-la-lettre zowaar! Ik kreeg deze week ook hele leuke post. Een pakje met daarin: Nog een pakje! En wat voor één! In dit supermooie ritstasje - ik ben dol op dat stofje - vond ik de oorbellen die ik bij haar gewonnen heb. Ik ben er echt heel blij mee! Nog eens bedankt! Intussen wordt hier ijverig gewerkt aan nieuwe maaksels. Ik heb een weekend van vijf dagen, dus dat moet wel lukken... Prettig weekend!

Ziet u dit? Het - overbelichte, we moeten dat toegeven - bewijs dat ik het gedurfd heb... En misschien zat u niet echt meer te wachten op nog een duikbotenshirt, maar ik wel... en hij ook! Ik ben best tevreden met de combinatie met een gerecykleerde t-shirt van de papa, met de afwerking van de raglannaden (met de tweelingnaald), de rode boordjes aan de mouwen en vooral met mijn eigen zeer profijtige geknip, waar ik nog aardig wat duikboten aan over heb gehouden. De maat zit perfect en de zoon is er erg blij mee. Minder tevreden ben ik nog over de afwerking aan de binnenkant, vooral dan aan de halsboord kan dat properder, veel properder... Als iemand daar goede tips voor heeft, dan luister ik graag! (en ik heb geen overlock, dus als dat dé tip blijkt te zijn, dan zal ik mijn conclusie moeten trekken ;-)

Ze doken de afgelopen weken op met de regelmaat van de klok, de duikboten van znok . Hier liggen ze ook al eventjes in de kast, te wachten tot ik de mood - of beter de moed - te pakken had om er iets mee te doen. Want ik moet daar eerlijk in zijn, zo'n schoon tricot stofke, ik durf daar toch niet zo direct aan beginnen. Eerst een testversie dus. De tricot komt van de markt. En lag ook al eventjes naast de duikboten te wachten in de kast... Vrijdag kwam daar dan ook nog eens een voorraadje boordstof (en andere leuke dingen) van het stoffenspektakel bij. Vorig weekend heb ik mijn moed bij elkaar geraapt, een patroon uit een Japans boekje overgenomen, en de schaar in de teststof gezet... Dat viel mee. Het naaien zelf eigenlijk ook. Wat de beste manier is om de naden af te werken met mijn Bernina moet ik nog een beetje verder uitzoeken. En die kikker, die bleek ineens voor dit t-shirt gemaakt te zijn! Binnenkort mogen de duikboten uit de kast...

Vorige week donderdag was ik voor de tweede keer van de partij bij het Mechels naaikranske . Met de Bernina, al wat voorbereid werk, en de handleiding van de Boleo ... klaar om Van Katoen te geven dus! Het stofje met de madammekeskopjes spookte al een tijd door mijn hoofd. dat ik het wilde hebben stond al lang vast, en toen het Boleopatroon te koop werd aangeboden, had ik er meteen ook een bestemming voor. Het tweede stofje werd een stuk linnen dat ik nog had bewaard nadat ik een brede broek gemaakt had, ergens tijdens mijn Leuvense periode nog. Het komt trouwens van bij Pauli. Jaja, de Pauli ... De broek zag u misschien eerder hier . Het meest tijdrovende was het knippen en zigzaggen van alle onderdelen. Het ineensteken viel heel goed mee. Dankzij de duidelijke uitleg, en ook omdat het wel handig is als je buurvrouw ongeveer even ver zit, en je af en toe eens kan gaan spieken. Af is hij die avond niet geraakt, maar gisterenavond wel! En hier zijn mijn twee zonnetjes in huis....

Ik recykleer, zij recykleert , recykleer jij ook?, wij recykleren! Er valt de laatste dagen moeilijk naast te kijken, en terecht, want het is en blijft een prachtig initiatief van Boomie . En vandaag heb ik er ook werk van gemaakt. Het begon met een stapeltje t-shirts en topjes: Op zoek naar een nieuwe bestemming wegens te smal, te klein, vlekken, stukken die begonnen te 'pluizen', ... Er zat er ook ééntje bij dat na een carrière als t-shirt en pyjamashirt al gedeeltelijk een andere weg was ingeslagen en mij als vod geweldig van pas is gekomen tijdens het beitsen. Het overblijvende stukje mocht mee in mijn project. Het idee zag ik hier . Als houvast tekende ik de vorm van een kleedje van de dochter over, en knipte het patroon in stukjes. Voor het onderste stuk - dat ik onder meer had gekozen omwille van het zakje - moest ik een alternatief zoeken. De tricot was te dun geworden, en de zoom zat helemaal verdraaid. En het leek mij wel verstandig om een bestaande zoom ...

Valt het op dat het 'normale leven' hier weer keihard uit de startblokken is geschoten? Terug naar school, terug aan het werk, de zoon voor het eerst naar de muziekschool, en de eerste vroege herftvirusjes worden ook al fel bestreden... En tegelijk zie ik mijn projecten in lange-termijnversies van zichzelf veranderen... Niet dat er hier niets meer gebeurd of gemaakt wordt hoor, dat niet! Alleen ligt de uitvoering vaak wat achter op de inspiratie en wordt het to-do-lijstje al een flinke lijst! Enfin, ik kocht een paar weken geleden op de markt een stofje. Met de komende herfst in gedachten, en omdat ik de kleur zo mooi vond, koos ik een stuk ribfluweel uit. Mosterdgeel. Althans dat was het op de markt. En ook onder mijn naaimachine. Enkele treden lager op de strijkplank in de woonkamer, werd dat op één of andere manier mosgroen. Eigenaardig toch? En dan zeggen dat over kleuren niet getwist kan worden... Ik ben daar lang niet meer zo zeker van hoor... In ieder geval, het...

Het voelde weer als een eerste schooldag, of ja, als de eerste dag op een nieuwe job... en dat was het ook maandag. Alles checken, en nog eens checken. Ben ik niets vergeten, wat moest ik eigenlijk meebrengen, hoe laat gaat de trein, ik heb me toch niet van dag vergist?! Om nog maar te zwijgen van de zoektocht naar de juiste eerste-werkdag-outfit... Soit, we zijn gestart, de eerste week is goed verlopen. Het is nog wennen, maar het gevoel zit alvast goed... dus dat komt in orde... Het naaimachien heeft intussentijd niet stilgelegen hoor. Er wordt zelfs flink mee gewerkt. Want er is er eentje bijna jarig, en de mama krijgt een nieuwe rok - het wordt er één met een stopplooi - en als die meevalt krijgt ze er waarschijnlijk nog meer... Ik maakte deze week ook kennis met de madammen van het Mechels Naaikranske . En het was plezant. En of de zoon blij was met de schildpaddenrugzak? Ja hoor! Hij wou er zelfs mee op de foto. "Maar ik ga hem niet op mijn rug doen hoor..." Tja....

Mag ik u voorstellen: mijn Bernina! De Bernina en ik, we go way back... Om helemaal correct te zijn, de Bernina was er al toen er van mij nog geen sprake was... Mijn moeke haalde haar in huis om de allereerste gordijntjes voor de kinderkamer van mijn broer te stikken. Ergens in 1976 was dat... Bernina werd een trouwe huisgenote, en ik herinner me nog goed dat ons moeke daar vaak op aan het werk was. En hoe plezant het was om in een boekske iets aan te wijzen - zo van "dat wil ik ook" - en dat enkele dagen later van het naaimachien getoverd te zien worden. Want ja, ons moeke moest wel kunnen toveren om dat allemaal gedaan te krijgen! Het bleek aanstekelijk, al gauw was ik in het bezit van een mini-roze naamachien, en "toverde" ik met de hulp van de mama (mijn moeke dus hé) poppenkleertjes te voorschijn. Het roze machien dat is er niet meer, maar kijk eens wat ze thuis nooit hebben weggedaan... Er zit zelfs ook een volledig handgenaaid exemplaar tussen (het ju...

Het kriebelde al een tijdje, en ik had hier ook al eens een stofke besteld voor een mamagemaakt rokje-op-de-groei voor de toen nog kersverse dochter... Maar de praktische uitvoering liet op zich wachten. Want we waren aan het verbouwen en er was niet altijd zoveel plaats voor alles en iedereen. En de Bernina stond nog op zolder. En al mijn naaispulletjes ook... De Bernina is intussen van de zolder af, en heeft een plekje gekregen in de keuken, of in de nieuwe ingemaakte kast, het hangt er van af hoe snel ik ze denk nodig te hebben... Het toen geknipte patroontje was nog net de juiste maat, en twee avonden later was het rokje klaar! En ik had de smaak weer goed te pakken...